Vroeg uit de veren teneinde twee uren voor het vertrek op de luchthaven Zaventem te zijn. Een "Airport" heeft altijd
een speciale atmosfeer, heel andes dan pak weg een treinstation. De veiligheidsmaatregelen zijn streng, maar we
vinden dit niet erg en ondergaan alles heel geduldig. Om 10 uur vliegen we richting London en een uur later wandelen
we reeds rond in de "TaxFree" Area waar mijn vrouw een paar wandel schoenen koopt en parfumerie.
Het tijdsverschil is -1 uur. Om 13 uur London time beginnen we aan onze lange vlucht van 10 uren (!).
De boeing 747 stijgt op van de Tarmac met een machtig en oorverdovend gebrul der motoren. Altijd weer opnieuw een
belevenis. Gewoon indrukwekkend hoe dit vliegtuig schijnbaar moeiteloos de begaanbare grond verlaat en enkele
minuten later reeds hoog in de lucht is. We zijn op weg om op deze onvergetelijke reis het zuid-westen van de
Verenigde Staten te ontdekken en te verkennen, zoals zovelen reeds voor ons gedaan hebben.
Het is het wilde westen dat we kennen uit talloze Hollywood films en dat bij eenieder van ons tot de verbeelding
spreekt. Wie heeft er nu nog nooit een aflevering van "Bonanza" gezien of één van die goeie ouwe cowboyfilms met
John Wayne in de hoofdrol met de indianen en de cowboys. Ik zal me weer hetzelfde afvragen als tijdens de voorbereiding
van deze reis: Hoe hebben ze het in die tijd klaar gespeeld om van oost naar het west die verre trek te doen in dit
onmetelijk land ?
De wagen die we huren is een witte Pontiac Grand-Am, 6 cilinder.
Het is 16 uur lokale tijd, voor ons is het 23 uur. 12 uren onderweg, we zijn moe.
De weg naar het hotel is ongeveer 32 km en onderweg in het spitsuur verliezen we zoals het echte touristen past onze weg.
Twee uren later zijn we in ons hotel Miyako Inn.
XHTML 1.0 | CSS